Przestrzeń

Jest taka przestrzeń w mojej duszy
do której nikt nie znalazł drogi.
Gdy chowam się tam nic mnie nie wzruszy,
nie czuję bólu i skutków pożogi.

Jest podobna do blaszanego garażu,
oddaje echo gdy pukam w jej ściany,
a nie ma wcale wielkiego metrażu,
zmieści tylko mnie i moje rany.

Jednak tam nie czuję ich wcale,
smutku i szczęścia też tam nie czuję.
głową w podłogę coraz mocniej walę
i słucham echa, które tak relaksuje.

Zamiast płakać czy zemdleć z rozpaczy
chowam się tam, gdzie wszystko mi jedno,
gdzie nic nikomu nie muszę tłumaczyć,
gdzie wszystkie troski zwyczajnie bledną.

Więc gdy nie słucham co mówisz do mnie
a niewyraźne moje oczy w nicości gasną,
jestem już tam, gdzie lepiej jest niż we śnie
marząc, że drzwi się na zawsze zatrzasną.

By me, maj 2013