Za karę

My, stojący przy drzewach przestraszeni
trzymający w trzęsących się rękach sznury
chcemy szczęścia, nie piekielnych płomieni
trudno nam myśleć wciąż głową waląc w mury

My, z wysokich mostów spoglądający w dół
przejęci zbyt długim czasem spadania
chcemy byś choć przez chwilę w nas się wczuł
i zrozumiał trud ciągłego próbowania

My, czekający na torach na pociąg (ostatni)
modlący się ostatni raz (by nie wyhamował)
chcielibyśmy kupić bilet i uciec z tej matni
lecz nie umiemy już wymarzyć życia od nowa

My, wracający do domów jak gdyby nigdy nic
klękamy wieczorami choć tracimy wiarę,
ocieramy łzy z fałszywych, umęczonych lic,
nakazujemy sobie żyć, jeszcze dzień, za karę.

By me, czerwiec 2015