Nad grobem

Długie miesiące nad łożem śmierci
ze łzami w oczach, uśmiechem na pokaz
nie dali szans od życia eksperci
nie pozwalali bujać w obłokach

Chciałam zawrócić ją z tej drogi
Trzymałam kurczowo mimo jej chłodu
wyrwała mi serce z uśmiechem złowrogim
zwracając zaklęte w kawałek lodu

A potem umarła (choć nie ostatnia)
pozostawiając sen w tej lodu bryle
co z biegiem czasu się nie ulatnia
a wznieca ogień zmrażając za chwilę

I w tej udręce nad grobem stoję
raz ją wyklinam, raz się rozklejam
Wiem, że mych pragnień nie zaspokoję
gdy już umarła we mnie Nadzieja.

By me, maj 2015