Smutek

wciąż wraca nieproszony, znienawidzony
smutek tak ostry, do głębi dotkliwy
wbija w trzewia swoje mroczne szpony
w samą duszę godzi wzrokiem przenikliwym

nie mogę się wyrwać nim skrępowana
jego zapachem przesiąkam doszczętnie
a on uśmiecha się ustami szatana
i moje całuje głęboko, obłędnie

i dławię się tym czarcim ozorem
oddaję mu rozum wyzbywam się marzeń
bo któż się odważy bić się z potworem
lub znosić będzie oddech Żniwiarza?

By me, sierpień 2015