***

w świecie, w którym nie wolno mówić o smutku
nie wolno nadawać mu imion ani z nim żyć
zmieniam uśmiechnięte maski ciągle bez skutku
coraz trudniej każdą z nich z siebie zmyć

coraz trudniej w lustrze rozpoznać siebie
w tysiącach zdjęć swoją duszę odnaleźć
żyć nie utonąwszy w bezradności i gniewie
przekonując, że czujemy się wspaniale

w tym świecie strach się przyznać do miłości
mądrze uciekać od tej wzajemnej zwłaszcza
nie warto obnażać uczuć do rozgrzanych kości
choć bardzo chcemy życia to nie upraszcza

w świecie gdzie nie ma jednej prostej drogi
i kamienia przy, którym można się zatrzymać
gdzie nie ma czasu patrzeć pod własne nogi
nie da się żyć, można tylko jakoś wytrzymać.

By me, kwiecień 2016.