Niepewność

Złakniona słońca

Świętego pokarmu duszy

Nadstawiam policzek

Może zaboleć

Lód rani serce

Gdy od ostrza się kruszy

Zawsze jest szansa

Zranię się lub wyzwolę

Ciepło promieni

Delikatnie smaga

Przywodząc na myśl

Średniowieczny bicz

Choć skuta strachem

Nie zamierzam błagać

Złoży pocałunek

Lub zada kolejne z blizn

Jestem jaka jestem

Utuli mnie lub zniszczy

Przyjmę całe ciepło

Lub zniosę cios

Dziś pragnę żyć

Powstałam ze zgliszczy

Nadstawiam policzek 

Nieodgadniony los

M.Z., kwiecień 2021