Jesień

strącając złote listki
mieszając je z błotem
z twarzą tarocistki
idzie jesień z powrotem

kałużą brunatną zakwita
odbiciem w niej wyszydza
tęsknotami cała spowita
niespełnieniem świat zohydza

wiatrem śmieje się w oczy
deszczem zmywa złudzenia
niecnie przez świat kroczy
szeptem depcząc marzenia

By me, październik 2014